Η μασκώτ...

Τους έβλεπα που παίζανε

παίζανε

Δεν με καλούσαν στο παιγνίδι
Ήμουν μικρός και θα τους εμπόδιζα
Απέμεινα να τους παρατηρώ
Η ομάδα της γειτονειάς νικούσε
Χαρούμενοι όπως ήτανε, μετά από ένα καλάθι, ήρθαν προς το μέρος μου
Κοίταξα προς τα πάνω
Και τους είδα όλους γύρω μου, χαρούμενους, γελαστούς , νικητές
Ο αρχηγός, τότε, μού έδωσε αυτήν την μπάλλα
"Έλα, βάλτο ",  είπε και με σήκωσε ψηλά, να με βοηθήσει να φθάσω το καλάθι. Με δύναμη μικρού παιδιού, έριξα την μπάλλα και ναι
Ένα καλάθι μπήκε, αφιερωμένο από μένα γι' αυτούς, τους νικητές
Από τότε έγινα η μασκώτ της ομάδας... Δεν έχανα παιγνίδι για παιγνίδι και στην λήξη των παιγνιδιών έβαζα εγώ, το τελικό καλάθι

Τους έβλεπα που παίζανε

Ο Χαράλαμπος, εκείνη την ημέρα, είχε πάρει την σύζυγο του

 

Ο Χαράλαμπος, εκείνη την ημέρα, είχε πάρει την σύζυγο του και την κόρη του για να χαρούν την μεγάλη γιορτή των Θεοφανίων, 
στην Νέα Πέραμο. 

 Νέα Πέραμος

 Είχε κι έναν γυιο, παντρεμένο, που σίγουρα θα είχε άλλο πρόγραμμα για εκείνην την ημέρα, αλλά... δεν ήτανε ακριβώς έτσι τα πράγματα. 

Ο Χαράλαμπος συνήθιζε να πηγαίνει, οικογενειακώς, στην Νέα Πέραμο.  Γενικώς, τους άρεσε πολύ ο τόπος, η θάλασσα και το όμορφο παραθαλάσσιο μαγαζί, όπου το φρέσκο ψάρι ήτανε σε πρώτη ζήτηση.  Ο Χαράλαμπος, σημειωτέον, προτιμούσε πολύ το ψάρι...

Η θάλασσα

Παρακολούθησαν, λοιπόν, την όμορφη τελετή του αγιασμού των υδάτων στην παραλία της Νέας Περάμου.  Αν και το κρύο ήτανε τσουχτερό, πολλοί γενναίοι έπεσαν στην θάλασσα για να πιάσουν τον σταυρό.   

 Κόσμος πολύς στα Θεοφάνεια...

Αλλά, κι ο κόσμος ήτανε πάρα πολύς.  Στο τέλος, όλος αυτός ο κόσμος πήγαινε στα μαγαζιά της Νέας Περάμου για το καθιερωμένο ψαράκι.  

 Έτσι, έκανε κι ο Χαράλαμπος.  Το μαγαζί, που πήγε ήτανε κατάμεστο, αλλά αυτό, δεν τον ένοιαζε και πολύ.

 Το μαγαζί

  Αυτό που  ήθελε ήτανε να περάσουν όμορφα και οικογενειακά αυτήν την ημέρα. Κι αυτό θα το πετύχαινε εύκολα, γιατί το μέρος ήτανε όμορφο και γιατί θα είχανε την ευκαιρία να συζητήσουν όλοι μαζύ, κάτι που γινότανε σπάνια.

Καθηστερήσανε πολύ να σερβιριστούνε, με τόσο κόσμο ήτανε φυσικό.  Έτσι, όταν ήρθε το πολυπόθητο ψαράκι, φάγανε με πολλή όρεξη και χορτάσανε.  Κατόπιν, συζυτήσανε για πολλά θέματα κι η ατμόσφαιρα έγινε τόσο όμορφη!  Κατόπιν, η σύζυγός κι η κόρη του θέλησαν να πάνε την συνηθισμένη τους βόλτα.  Κατά περίεργο τρόπο, όμως, ο ίδιος δεν ήθελε.  Έτσι, έφυγαν και τον άφησαν μόνο.  Η κόρη, καθώς απομακρυνόταν από κοντά του,  γύρισε, για λίγο, να τον δει.  Τον είδε να κάθεται τόσο ήσυχος και ήρεμος, χωρίς να γνωρίζει  τι θα γινότανε σε λίγο...  Και ούτε το έμαθε και ποτέ...

Μόνος... 

(φώτο από γκουγκλ...)

Προχώρησαν οι δυο τους προς την θάλασσα.  Λίγο παρακάτω,  είχε ένα μαγαζί που πουλούσε λουκουμάδες και σκέφτηκαν να πάνε να φάνε μερικούς.

 Λουκουμάδες λαχταριστοί...

  Η ημέρα το καλούσε.  Ένα γλυκό ήτανε ό,τι έπρεπε, μετά το γεύμα!  Καθώς έφθαναν στον μαγαζί, τους είδανε!!!   Είδανε τον Ντίνο, τον γυιό, τον παντρεμένο, του Χαράλαμπου, μαζύ με την σύζυγό του, βεβαίως. "Τι σύμπτωση", σκέφτηκε η κόρη, "ο αδελφός μου είναι εδώ!  Ευκαιρία ο μπαμπάς να δει τα εγγόνια του!!"...

Αλλά, είπαμε... αυτή κι ο κόσμο της!!... Άλλες οι βουλές της τύχης... της ζωής.   Όσο κι αν το ήθελε, αυτή η συνάντηση δεν έγινε ποτέ.  

Ο Ντίνος καθότανε, μαζύ με την γυναίκα του, στο  μαγαζί και τα παιδιά παίζανε στην παιδική χαρά, που βρισκότανε λίγο πιο κει.  

 Η παιδική χαρά...

Καθήσανε όλοι μαζύ και τα είπανε για λίγο.  Όταν ανέφερε η κόρη ότι ο πατέρας της ήτανε μαζύ τους, η ατμόσφαιρα άλλαξε κι, αμέσως, κατάλαβε.  Δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ αυτή η συνάντηση, εγγονών και Χαράλαμπου.  Τα εμπόδια ήτανε πάρα πολλά... Το παρελθόν, κυρίως.  

Εν τούτοις, τα περάσανε πολύ ευχάριστα, όλοι μαζύ.  Ήταν σαν να ξαναγιόρταζαν την εορτή των Θεοφανίων.  Τόσο όμορφα ήτανε.  Συζήτησαν μεταξύ τους οι μεγάλοι, η κόρη πήγε κι έπαιξε με τα παιδιά στην παιδική χαρά, κατόπιν, φάγανε λουκουμάδες, και μετά σηκωθήκανε.  Ήταν η ώρα να φυγουνε, να πάνε στον πατέρα, γιατί είχε περάσει η ώρα, κι ήτανε μόνος του. Αποχαιρετιστήκανε εγκάρδια και φύγανε.

 Πλησιάζοντας...

Πλησιάζοντας προς το μέρος, όπου ο Χαράλαμπος καθότανε, κι έτσι όπως τον είδε η κόρη να είναι μόνος, σκέφτηκε...
"Η ζωή δεν είναι τόσο απλή.  Όσο κι να θες εσύ... αν ο άλλος δεν θέλει... τίποτε δεν γίνεται... "


Απλά, δεν γίνεται... 


Υ.Γ.  Όλες οι φώτο είναι από το γκουγκλ.  Στην ιστορία αναφέρεται η Νέα Πέραμος (Μεγάλο Πεύκο), Αττικής...

Μια φορά κι έναν καιρό Παραμονή Θεοφανείων

Μια φορά κι έναν καιρό
Παραμονή Θεοφανείων
Βγαίναν οι φώκιες απ την θάλασσα
Βγάζανε το δέρμα της φώκιας και ως γυναίκες διασκεδάζανε μέχρι πρωίας...
Ένας νεαρός αγάπησε μία τέτοια γυναίκα, της πήρε το δέρμα της, τόκρυψε και την οδήγησε στο σπίτι του
Και την έκανε γυναίκα του
Γέννησε τα παιδιά του
Το δέρμα τόκρυψε ο νεαρός σε σεντούκι
Μια φορά που ξέχασε να το κλειδώσει πήρε το δέρμα η γυναίκα του κι έφυγε για την θάλασσα
Οργισμένος αυτός και οι άλλοι στο χωριό
Πήγαν και σκότωναν τις φώκιες
Η γυναίκα του τον παρακαλούσε αλλά τίποτα
Μετά τον καταράστηκε να χάνονται οι ναύτες στην θάλασσα, για το κακό που τους έκανε
Από τότε, για όποιον χανότανε στην θάλασσα, λέγανε ότι έπιανε η κατάρα ...

Ο μικρός Βασίλης

Ο μικρός Βασίλης δεν θέλει την κυρία του, στον παιδικό σταθμό.
" Δεν την βλέπω καθόλου," παραπονιέται στην γιαγιά του.
Κι η γιαγιά του δεν ξέρει τι να του απαντήσει.
" Ποτέ δεν με αγκαλιάζει...", συνεχίζει να λέει.
Ο Βασίλης δεν θέλει να πάει στον παιδικό σταθμό! Kαι κανείς δεν ξέρει τι τραύματα θα έχει στην ψυχή του ...

ο μικρός Βασίλης... 

Η κυρία Άννα, από την Αδριανούπολη, διατεινότανε ότι άνοιγαν φύλλο, εκεί, για να φτιάξουν μπακλαβά, με μεγάλη τέχνη...
35 φύλλα στο ταψί, μού έλεγε... ανοίγανε και δεν την πίστευα...
Θα ήτανε, το αποτέλεσμα, ολόκληρος ουρανοξύστης... μάλλον...

μπακλαβάς...

Ο Γιώργος δεν ήθελε να πάει

Ο Γιώργος δεν ήθελε να πάει

Το ταξείδι τού φαινόταν μακρινό και το κυριότερο το φοβότανε...η ανάγκη, όμως, τον πίεσε και αναχώρησε για Γερμανία, ένα ωραίο πρωι του 1960. Για πέντε Χρόνια θα πήγαινε εκεί κι έμεινε 30. Εκανε την οικογένειά του, εργάστηκε σκληρά, ώσπου, κάποια στιγμή επέστρεψε, με την απόφαση να .... και στην πατρίδα του, την Ελλάδα, περιουσία

Αγόρασε, λοιπόν, εννέα διαμερίσματα και νόμισε ότι είχε κλείσει ο κύκλος της ζωής του, όμως...
Είχε γεράσει πια κι αντί να απολαύσει τους καρπούς του δέντρου της εργασίας του ο γυιος του, ο αγαπητός τον έκλεισε στο φρενοκομείο.

Ο γυιος του είχε παντρευτεί, έκανε ένα αγόρι και τίμησε τον πατέρα του ονομάζοντας Γιώργο τον δικό του γυιο
Ο γυιος του πήρε και τα εννιά διαμερίσματα του πατέρα του, ως κληρονομιά κι αποφάσισε να πάρει και όλα τα χρήματα που είχε αποταμιεύσει ο πατέρας του με έναν απλό τρόπο

Έβαλε στον λογαριασμό του πατέρα του και τον γυιο του, οπότε ένα ωραίο πρωί του 2000 ο πατέρας του έμεινε με μηδέν λογαριασμό

Ο Γιώργος δεν το πίστεψε ποτέ αυτό που είχε γίνει
Περίμενε πάντα τον γυιο του
Να έρθει στο φρενοκομείο να τον επισκεφθεί ,αλλά η μόνη που τον θυμόταν ήτανε η κόρη του, η Ευγενία

Η Ευγενία, η οποία δεν είχε κληρονομήσει τίποτε, ούτε τα εννέα διαμερίσματα, ούτε το μεγάλο χρηματικό ποσό που είχε στον λογαριασμό του, ο πατέρας της

Η Ευγενία που πήγαινε τα παμπερς στο φρενοκομείο και τίμησε τον πατέρα της όπως είχε καθήκον να κάνει

Η Ευγενία που έβλεπε τον πατέρα της να αναζητά τον γυιο του, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτε...

Ο Γιώργος σταμάτησε να ελπίζει

Το μόνον κεφάλαιο της ζωής του που έμελλε να γραφτεί ήταν ο θάνατος του

Ο Γιώργος σταμάτησε να ζητά τον γυιο του

Η ελπίδα είχε σβήσει.

ελπίδα... 

- Ώρα για ύπνο Το πήρε στα χέρια, απαλά

- Ώρα για ύπνο
Το πήρε στα χέρια, απαλά
Το μετέφερε στο δωμάτιο του, στο μικρό του κρεββάτι
Το άφησε εκεί απαλά και το σκέπασε
Τέλος, του έσκασε κι ένα γλυκό φιλακι
Αυτό, από ευγνωμοσύνη, του γάβγισε...
Κι αυτός, χαμογελώντας, βγήκε απ το δωμάτιο, ικανοποιημένος... σβήνοντας το φως...

.... .... .... ....

Η ιστορία ενός ζώου... όσο κι αν νομίζεις ότι ακούς άλλη ιστορία... 

Είχα μπει στο μετρό, για ν' ανέβω Αθήνα

Είχα μπει στο μετρό, για ν' ανέβω Αθήνα

Αναμνήσεις περνούσαν απ το μυαλό μου

Τα ταξείδια με το τραίνο πάντα με πηγαίνανε στο παρελθόν...

Τότε σε είδα

Με την μάσκα, την λευκή στο πρόσωπο, κρατούσες, σφιχτά στο χέρι, τον αγαπητό σου γυιο...

Τότε τον είδα...

Με την μάσκα στο πρόσωπο, μάσκα με ένα χαρούμενο χρώμα και σχέδιο, να σε ακολουθεί...

Τότε... είδα και το μέλλον του...

Η ζωή του... μια μάσκα...

μια μάσκα... 

Πάντα μού άρεσε

Πάντα μού άρεσε
Στο πούλμαν
Κι ας φώναζε ο οδηγός 🙂

σκύλος απολαμβάνει το ανοιχτό παράθυρο στο αυτοκίνητο... 

Τώρα που το σκέφτομαι είχε δίκηο ο Κώστας, ο οδηγός, αλλά αν είσαι παιδί, η ιστορία σου είναι θαρραλέα και δυνατή... δεν σκέφτεσαι πολύ... 

Η Βασιλική, μετά από 35 χρόνια εργασίας,

Η Βασιλική, μετά από 35 χρόνια εργασίας, πήρε επιτέλους το εφάπαξ.  25.000 ευρώ.  Καθόλου άσχημα, αν σκεφθεί κανείς ότι τόσα χρόνια κουραζότανε στον φούρνο, αφού είχε να ξυπνήσει πριν ξημερώσει για να ετοιμάσει το ψωμί των πελατών της.

στον φούρνο

Α, έκανε ωραίο ψωμί, ο φούρνος της κυρα - Βασιλικής.  Ερχόντουσαν και από τις πέρα γειτονειές για να το αγοράσουνε.  Όλα κι όλα.  Είχε σταθερή πελατεία κι η ίδια ήταν συνεπής. Επί 35 χρόνια ξυπνούσε νωρίς για να είναι όλα στην εντέλεια.

στην εντέλεια. 

Και τώρα, έδρεψε τους κόπους της. 25.000 ευρώ.

Δεν ήξερε τι να κάνει τόσα χρήματα. Κάτι θα σκεφτότανε όμως, μιας και είχε δυο αγόρια ανύπαντρα κι ένα σπίτι ετοιμόρροπο.

ετοιμόρροπο

Σίγουρα θα πηγαίνανε σε καλή μεριά.  Θα κρατούσε κάτι για αποταμίευση και τα υπόλοιπα θα τα χρησιμοποιούσε για να επισκευάσει το σπιτικό της.  Αυτό ήταν η καλλίτερη λύση γι' αυτά τα χρήματα, τα χρήματα των κόπων μιας ζωής.  Πριν τα πράξει όλα αυτά, όμως, κάπου έπρεπε να τα κρύψει.  Πού όμως;

"Α, αυτό ήτανε", σκέφτηκε, και τα τοποθέτησε στην καλλίτερη κρυψώνα και τα ξέχασε... εκεί.  Ώσπου μια μέρα, ήρθε η ώρα η καλή όπου έπρεπε να τα πάρει για να κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα... Μα, πού ήτανε τα χρήματα;  Εξαφανίστηκαν, μαζύ με τους νοικάρηδές της, κάτι εργάτες που δουλεύανε στα κτήματα για τον τρύγο.

τρύγος

Τι είχε συμβεί, λοιπόν;

Εκείνο το πρωϊνό του Σαββάτου, η Βασιλική έφυγε νωρίς από το σπίτι για να κάνει τα πρωϊνά της ψώνια.  Είχε αποφασίσει να κάνει ένα μικρό γλέντι μιας που τα χρήματα του εφάπαξ θα ρευστοποιούνταν συντόμως και θα πηγαίνανε σε καλή μεριά.  Πίσω, στο σπίτι είχανε μείνει τα δυο της αγόρια.  Ο Γιάννης, ο μεγαλύτερος ετοιμαζότανε να πάει για ψάρεμα.  Του άρεσε να μαζεύει όστρακα

όστρακα

και να τα πουλάει μετά, βγάζοντας ένα καλό χαρτζιλίκι.  Ο μικρότερος ο Γιώργος θα έμενε στο σπίτι, γιατί έπρεπε να διαβάσει για ένα τεστ, που είχε βάλει ο δάσκαλός του, για την Δευτέρα.  Χτυπάει η πόρτα,

η πόρτα

λοιπόν κι ανοίγει ο Γιάννης.  Ήταν οι νοικάρηδές τους.  

"Ήρθαμε για να μάς δώσετε τον φούρνο μικροκυμάτων σας.  Χάλασε η κουζίνα μας και πρέπει να ζεστάνουμε επειγόντως το φαγητό που θα πάρουμε στα κτήματα, Γιάννη", είπε ένας από τους νοικάρηδες.  "Α, φεύγω τώρα", είπε ο Γιάννης και συνέχισε, "μέσα είναι ο Γιώργος, πείτε το σ' αυτόν."  Κι προχώρησε προς την αυλή.  "Θα σάς τον δώσω εγώ," πετάχτηκε ο Γιώργος, που είχε ακούσει τι ζητάγανε οι νοικάρηδές τους. " Έχουμε καιρό να τον χρησιμοποιήσουμε, και μάλλον δεν θα τον χρειαστεί η μητέρα μου."  Και έτσι τους έδωσε τον φούρνο τους, των μικροκυμάτων.

τον φούρνο τους, των μικροκυμάτων

Είναι γεγονός ότι είχε καιρό να χρησιμοποιηθεί, και θα έκανε καιρό να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον, και από τους νοικάρηδες.  Πήραν τον φούρνο στο δωμάτιό τους, βρήκανε μέσα τις 25.000.  Μαζέψανε τα απαραίτητα σε μία βαλίτσα και φύγανε μακρυά, να γλεντήσουνε με τον θησαυρό τους.

Κι έμεινε πίσω η κυρα - Βασιλική να κάνει όνειρα... για το μέλλον της,

όνειρα... 

χωρίς χρήματα.  "Πες ότι ήρθε μια κατεβασιά και τα παρέσυρε", έλεγε διαρκώς στον εαυτό της, για να τον παρηγορήσει.  Όχι, τον Γιώργο δεν τον τιμώρησε.  Τι έφταιγε και το παιδί;  Δεν γνώριζε για τον κρυμμένο εφάπαξ στον φούρνο μικροκυμάτων τους.  Άλλωστε, είχανε καιρό να τον χρησιμοποιήσουνε.

17.11.19

Πολλάκις όταν ήμουν μικρή :)

Πολλάκις όταν

μικρή τρώει κρυφά.... το γλυκό... 

 ήμουν μικρή :)

Lamprini T. 

Δημήτρης

Η ιστορία του Δημήτρη ήτανε συνηθισμένη;

Δημήτρης

Δημήτρης

Παντρεύτηκε μία γυναίκα που την φοβότανε, κρυβότανε μάλιστα, κάτω απ' το κρεββάτι,

κρεββάτι

στην θέα της και είχανε πολλούς καβγάδες να κάνουν, για να τους ακούσει όλη η γειτονειά...

η γειτονειά

Έκαναν τέσσερα παιδιά,

τέσσερα παιδιά

και από το πρώτο το κορίτσι και το τελευταίο το αγόρι απέκτησαν εγγόνια.  Το δεύτερο παιδί, ανύπαντρο, κυκλοφορεί στις καφετέριες, το τρίτο, παρ' ολίγον να καεί,

φωτηά

 κι ήτανε μέρες στην εντατική, σε φριχτή κατάσταση.  Σώθηκε, και κυκλοφορεί τώρα χωρίς εργασία, ζητώντας και μη βρίσκοντας...

Καθώς περνούσε ο καιρός, τα προβλήματα μεγαλώνανε, κι οι δουλειές μικραίνανε.  Με την οικοδομική κρίση δε μπορούσε να εργασθεί ο Δημήτρης, αλλά ούτε και τα  παιδιά του.

εργασία 

 Τα δυο παντρεμένα του χωρίσανε και τα εγγόνια του, ποιος ξέρει που θα βρίσκονταν αν δεν ήταν αυτός να τα προσέχει.

Και ήρθε το τέλος;... Κάποτε έφυγε απ' αυτήν την ζωή, αφού τον τσίμπησε μία μέλισσα.

μέλισσα

Πρώτη φορά το άκουγα αυτό, αλλά κανείς δεν γνωρίζει την αλήθεια, αν οι άλλοι δεν του την πούνε ...

Πέρασε ο καιρός, και το τέλος δεν είχε γραφεί ακόμα, αλλιώς αυτή η ιστορία θα είχε τελειώσει.  Έξι χρόνια μετά θάνατον, οι δικοί του τον ξεθάψανε αλλά, η σωρός του δεν ήτανε σώα.

μνημείο

 Έλειπαν βασικά μέρη...

Η στενοχώρια της είδησης αυτής ήτανε μεγάλη, και μία στενοχώρια έφερε αυτήν την ιστορία, την ιστορία του στο φως...

φως...

Ο Θεός να τον αναπαύσει...

Lamprini T.

Λαμπρινή

Δεν έδινε πάντα. Μόνον όταν ήθελε... "Τυχερός είσαι", τού είπε... "πάρε... " και του τάδωσε.

Μετά, από ώρα τον είχε ξεχάσει.

Όταν πήγε να πάρει το αυτοκίνητο της, απ' το πάρκινγκ, τον ξανάδε. Ήταν με ένα κοριτσάκι στον ίσκιο ενός αυτοκινήτου και καθότανε.

αλλιώς

Ο μικρός την χαιρέτησε. Η Λαμπρινή του κορναρε κι έφυγε με ένα χαμόγελο. :)
"Είναι δύσκολο να σώσεις τον κόσμο" ,σκέφτηκε... Και χαμογέλασε... αλλιώς, αυτήν 

φορά...

Lamprini T.