Ο Γιώργος

 

Η Λαμπρινή προχωρούσε στον δρόμο.  Ήταν η Σαββατιάτικη βόλτα της, σε συνδυασμό με ψώνια.

 προχωρούσε στον δρόμο

  Μπροστά της, στα 5 μέτρα, σταμάτησε ένα μικρό αυτοκίνητο, και βγήκε από μέσα ο Γιώργος.  Κοίταζε προς τα πίσω,

Κοίταζε προς τα πίσω,

και η Λαμπρινή σκέφτηκε, ότι κοιτάει για να ελέγξει, μήπως έρχεται κάποιο αυτοκίνητο, αλλά δεν ήταν αυτό.

Ο Γιώργος την πλησίασε, και της έπιασε την κουβέντα.  

-Καλημέρα, σάς είχα στο Δημοτικό, μάς κάνατε μουσική!...   

μουσική

Η Λαμπρινή δεν ξαφνιάστηκε, πάρα πολλά παιδιά την σταματάγανε για να της μιλήσουν, για τα χρόνια τους στο Δημοτικό.  Η Λαμπρινή ήταν πάντα χαρούμενη γι' αυτό.

- Πόσο χρονών είσαι; τον ρώτησε.

- 31, είπε ο Γιώργος.

Η Λαμπρινή σκέφτηκε αμέσως ότι αυτό το παιδί ήταν από τους πρώτους μαθητές της, και έτσι θα πάνε οι αναμνήσεις της χρόνια πίσω.  

- Σε ποιο σχολείο σε είχα;  

- Στο 1ο Δημοτικό, απάντησε ο Γιώργος.

1ο Δημοτικό

Απίστευτο, σκέφτηκε η Λαμπρινή.

-Ξέρετε, συνέχισε ο Γιώργος, της προάλλες μιλούσα για σάς.  Έλεγα στην αρραβωνιστικιά μου, ότι είχαμε στο Δημοτικό μία κυρία, που έμπαινε στην τάξη, και μάς έλεγε τραγουδιστά "Καλημέρα σας, παιδιά" και της απαντούσαμε, πάλι τραγουδιστά:  "Καλημέρα σας, κυρία".

Τι γλυκειά ανάμνηση, σκέφτηκε η Λαμπρινή.  Γνώριζε, βεβαίως, ότι παρέες παιδιών, πολλές φορές, όταν την συναντούσαν, της τραγουδούσαν αυτό το "καλημέρα"... Ήταν, ίσως... γι' αυτά τα παιδιά, η μοναδική ανάμνηση από αυτήν και το μάθημα που έκανε,  Ίσως... 

και το μάθημα που έκανα:  "Το όμορφο χωριό, παιδικό τραγούδι"

Η Λαμπρινή συγκινήθηκε λίγο.  Ένα παιδί που ξεκινάει την ζωή του, την θυμότανε με αγάπη και γλύκα!  Καθώς τον ρωτούσε διάφορα πράγματα, και του έδινε πολλές ευχές της ήρθε η ιδέα, πριν χωριστούν να του δώσει ένα δώρο.

Καθώς έφευγε αυτή από τον τόπο συνάντησής τους, καθώς έμπαινε αυτός μέσα στο αυτοκίνητο του για να φύγει, γύρισε και του είπε τραγουδιστά:

-Καλημέρα σας, παιδιά.

Καλημέρα σας, παιδιά!!

- Καλημέρα σας, κυρία, απάντησε ευχαριστημένος... ο Γιώργος της.  Ο παληός της μαθητής... 

Τα δυο παιδιά

Τα δυο παιδιά αποχαιρετηστήκανε γυρίζοντας απ' το σχολείο
Τα υπολόγισα ότι πηγαίνανε στην Στ' τάξη... Γυρίζει, όμως, το κορίτσι και λέει... " Γιώργο... αγκαλίτσα"
Γυρίζει κι ο Γιώργος και την πλησιάζει και... αγκαλιαστήκανε
Τι άλλο θα ζήσω...;

Tι άλλο;... 

Η παρέα των παιδιών αποτελούταν από τέσσερα παιδιά.  Ο Γιώργος χαιρέτησε τους υπολοίπους λίγο προβληματισμένος.  "Γεια σου", τού είπαν, κάνα δυο φορές, μα αυτός φαινότανε λίγο στον κόσμο του παρόλο που δεν τους κοιτούσε ή δεν τους κοιτούσε εχθρικά.  

Απομακρύνθηκε από τα υπόλοιπα παιδιά και είπα ότι τελείωσε αυτή η σκηνή.  Όμως, η φίλη του είχε διαφορετική γνώμη.  Δεν ήθελε να τον αφήσει έτσι.  Τού φώναξε, αυτός γύρισε, αυτή πλησίασε και αγκαλιαστήκανε.  Δεν ήταν κάτι πονηρό.  Σε αυτήν την ηλικία το φιλί δεν λέει πολλά.  Είναι φίλοι, είναι αγαπημένοι δεν γνωρίζω. Δεν κατάλαβα.   Μείνανε στην αγκαλιά, και αυτό ήτανε.  Τίποτε παραπάνω, τίποτε παρακάτω.... 

Τι άλλο θα ζήσω;... 

Lamprini T. 

Ο Γιώργος

Ο Γιώργος δεν τραγουδάει πολύ, όταν κάνουμε πρόβες.  Σήμερα, ήταν με μία σημαιούλα, (μάλλον θάταν κατασκευή από την κυρία τους)

σημαιούλα

 και την κυμάτιζε πήγαινε - έλα στην τάξη.  Τον άφησα. Πότε θα το ξανακάνει αυτό;  Μετά, την ώρα του παιγνιδιού, έγραφε στον πίνακα κουβέντες όμορφες... για την Ελλάδα μας...

ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!!!!

Ο Γιώργος δεν τραγουδάει πολύ... αλλά, είναι ΕΛΛΗΝΑΣ!!!!

Μπράβο, παιδί μου...

Lamprini T.