Ο Γιώργος

 

Η Λαμπρινή προχωρούσε στον δρόμο.  Ήταν η Σαββατιάτικη βόλτα της, σε συνδυασμό με ψώνια.

 προχωρούσε στον δρόμο

  Μπροστά της, στα 5 μέτρα, σταμάτησε ένα μικρό αυτοκίνητο, και βγήκε από μέσα ο Γιώργος.  Κοίταζε προς τα πίσω,

Κοίταζε προς τα πίσω,

και η Λαμπρινή σκέφτηκε, ότι κοιτάει για να ελέγξει, μήπως έρχεται κάποιο αυτοκίνητο, αλλά δεν ήταν αυτό.

Ο Γιώργος την πλησίασε, και της έπιασε την κουβέντα.  

-Καλημέρα, σάς είχα στο Δημοτικό, μάς κάνατε μουσική!...   

μουσική

Η Λαμπρινή δεν ξαφνιάστηκε, πάρα πολλά παιδιά την σταματάγανε για να της μιλήσουν, για τα χρόνια τους στο Δημοτικό.  Η Λαμπρινή ήταν πάντα χαρούμενη γι' αυτό.

- Πόσο χρονών είσαι; τον ρώτησε.

- 31, είπε ο Γιώργος.

Η Λαμπρινή σκέφτηκε αμέσως ότι αυτό το παιδί ήταν από τους πρώτους μαθητές της, και έτσι θα πάνε οι αναμνήσεις της χρόνια πίσω.  

- Σε ποιο σχολείο σε είχα;  

- Στο 1ο Δημοτικό, απάντησε ο Γιώργος.

1ο Δημοτικό

Απίστευτο, σκέφτηκε η Λαμπρινή.

-Ξέρετε, συνέχισε ο Γιώργος, της προάλλες μιλούσα για σάς.  Έλεγα στην αρραβωνιστικιά μου, ότι είχαμε στο Δημοτικό μία κυρία, που έμπαινε στην τάξη, και μάς έλεγε τραγουδιστά "Καλημέρα σας, παιδιά" και της απαντούσαμε, πάλι τραγουδιστά:  "Καλημέρα σας, κυρία".

Τι γλυκειά ανάμνηση, σκέφτηκε η Λαμπρινή.  Γνώριζε, βεβαίως, ότι παρέες παιδιών, πολλές φορές, όταν την συναντούσαν, της τραγουδούσαν αυτό το "καλημέρα"... Ήταν, ίσως... γι' αυτά τα παιδιά, η μοναδική ανάμνηση από αυτήν και το μάθημα που έκανε,  Ίσως... 

και το μάθημα που έκανα:  "Το όμορφο χωριό, παιδικό τραγούδι"

Η Λαμπρινή συγκινήθηκε λίγο.  Ένα παιδί που ξεκινάει την ζωή του, την θυμότανε με αγάπη και γλύκα!  Καθώς τον ρωτούσε διάφορα πράγματα, και του έδινε πολλές ευχές της ήρθε η ιδέα, πριν χωριστούν να του δώσει ένα δώρο.

Καθώς έφευγε αυτή από τον τόπο συνάντησής τους, καθώς έμπαινε αυτός μέσα στο αυτοκίνητο του για να φύγει, γύρισε και του είπε τραγουδιστά:

-Καλημέρα σας, παιδιά.

Καλημέρα σας, παιδιά!!

- Καλημέρα σας, κυρία, απάντησε ευχαριστημένος... ο Γιώργος της.  Ο παληός της μαθητής... 

Ο Γιάννης....

τον Γιάννη είχα καιρό να τον δω.  Απ' τις περιπτώσεις που ξεχνάς ανθρώπους γιατί δεν τους βλέπεις ή δεν ακούς γι' αυτούς.....

δεν τους βλέπεις... 

Δυστυχώς, επανήλθε στην μνήμη μου γιατί δεν ζει πια... Δεν το ήθελα αυτό αλλά έγινε... Κοιτούσα λοιπόν πόσο χρονών ήτανε, τους συγγενείς τους....

συγγενείς... 

Την αδελφή του δεν την θυμόμουνα καλά.  Αν την έβλεπα, έλεγα... δεν θα την αναγνώριζα.  Αλλά, να που την γνώριζα.  Και πολύ καλά μάλιστα.  Είμαστε φίλες

φίλες... 

και έχουμε συναντηθεί.  Πάντα σκεφτόμουν: "Μα πού το γνωρίζω αυτό το κορίτσι"... και να που το γνώριζα όχι μόνον προ ολίγων ετών... αλλά... από πάντα...

Αυτή η μνήμη....

μνήμη... 

Δεν βοηθά καθόλου.... καμμιά φορά....

Lamprini T.

εγώ...

το πιάνο ήταν από πάντα χαλασμένο

ποτέ δεν το χρησιμοποίησε
αυτές οι 100.000... ποτέ δεν

 βρέθηκαν...

πιάνο

Ακόμα κι όταν μεγάλωσα και θα μπορούσα να το φτιάξω, δεν τόκανα... το πιάνο είναι ακόμα εδώ... και χαλασμένο... 

......................

Lamprini T. 

Ο Νίκος, ούτε που το σκεφτότανε να γίνει μουσικός.

Ο Νίκος, ούτε που το σκεφτότανε να γίνει μουσικός.  Το μόνο που ήξερε ήτανε να τραγουδάει στα πρόβατα. 

πρόβατα... 

Μεγαλώνοντας, μετά τα 18, με τους φίλους του άρχισε να αναζητεί το μέλλον του.  Άφησε το χωριό κι ήταν έτοιμος να γραφτεί σε μία ιδιωτική σχολή, για να κοιτάξει το τι θα κάνει στην ζωή του. 

ΣΧΟΛΕΣ ΩΜΕΓΑ

Μια μέρα, όμως, πέρασε έξω από ένα Ωδείο κι άκουσε κάποιον να τραγουδάει μέσα.

ΠΕΙΡΑΪΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

 Μπήκε, πήγε στην γραμματεία και είπε: "Θέλω να γίνω καθηγητής μουσικής".  Κι άλλαξε η πορεία της ζωής του.

καθηγητής μουσικής... 

Δεν κατάλαβε ποτέ τι ήταν αυτό που τον έκανε να πράξει έτσι.  Ίσως είχε "ψώνιο" με το τραγούδι, τού έλεγαν κι οι φίλοι του ότι τραγουδάει καλά, αλλά ως τότε ούτε που το είχε σκεφθεί.

Ήταν της μοίρας του γραφτό να γίνει μουσικός.

μουσική

Lamprini T.


Υ.Γ.  Ο Νίκος τώρα είναι καθηγητής μουσικής σε Γυμνάσιο.  Φοιτεί στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών... και η κόρη του το ίδιο...

Με τον γυιο του μπήκαν το ίδιο χρόνο στο Πανεπιστήμιο, σε άλλες σχολές, μέσω Πανελληνίων...  Ο Νίκος, για άλλη μια φορά, θα πάρει πτυχίο... μουσικής...

Κική Μορφονιού, Μαρία Κάλλας,

Nα ανοίγεις το ράδιο και να ακούς την Κική Μορφονιού να μιλάει για την Κάλλας... Όλα τα

λεφτά!!

Μαρία Κάλλας, Κική Μορφονιού

Και η ιστορία όπως την περιγράφει η κυρία Κική Μορφονιού... και είναι αυτό που με ενδιαφέρει σε αυτό το μπλογκ....

"Ενα πρωινό, συνοδευόμενη από τον μαέστρο Τόλη Καραλίβανο φθάνουμε στο ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας. Ετρεμα σαν το ψάρι. Ανεβαίνουμε στη σουίτα της. Ανοίγει η πόρτα. Βλέπω την Κάλλας να με καλωσορίζει με ένα γλυκό χαμόγελο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν τη στιγμή. Ηταν πολύ όμορφη, ήρεμη, γλυκιά. Δεν πρόλαβα να της δώσω το τρεμάμενο χέρι μου, πρότεινε το δικό της λέγοντάς μου: ''Κάθισε λίγο στον καναπέ. Ηρέμησε''. Αυτή η ζεστή καλοσυνάτη φωνή της και η γλυκιά αύρα της με ησύχασαν λίγο. Αρχίσαμε να τραγουδάμε το ντουέτο από τη ''Νόρμα''. Ξεχάστηκα, παρασύρθηκα από τη φωνή της. Αφού τελειώσαμε με χτυπά απαλά στην πλάτη και μου λέει: ''Θα τραγουδήσεις μαζί μου. Μ' αρέσει η φωνή σου και ο τρόπος που τραγουδάς. Ταιριάζουν οι φωνές μας στο ντουέτο''. Παίρνω το χέρι της κι αυθόρμητα το φιλάω... Ηταν πολύ ζεστή και φιλική μαζί μου».


Lamprini T.

Y.Γ.  Τα ρέστα μου!


Υ.Γ. 2 Δείτε κι αυτό: http://www.iefimerida.gr/news/170884/h-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CF%86%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%8C%CF%83%CE%B1-%CE%AD%CE%B6%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%B4%CE%AF%CF%80%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1



Υ.Γ. 3  

                                    Morfoniou, Kalomoiris - Mother's Ring 1958

Μορφονιού, Καλομοίρης (συνθέτης) - Το Δαχτυλίδι της Μάνας

Kiki Morfoniou Stride la vampa