Πολλές φορές δεν ξέρεις την έννοια των λέξεων... μέχρι να την συνειδητοποιήσεις... Για μένα ο αγιασμός των υδάτων, όταν ήμουνα μικρή, ήτανε ένα πανηγύρι. Κατόπιν έμαθα τι σημαίνει...
Αγιασμός των Υδάτων...
Μεγαλωμένη σε πόλη δίπλα στην θάλασσα, είχα το προνόμιο να ζω την βύθιση του σταυρού στο νερό με τόσο ζωηρά χρώματα, που οι αναμνήσεις να με κατακλύζουν όταν σκέφτομαι την γιορτή αυτή...
Ποιος θα πιάσει τον σταυρό...
Στο Π. όπου μένω, λοιπόν, πηγαίναμε στον ναό του Αγίου Γεωργίου, που ήτανε πλάι στην θάλασσα, για την ακολουθία των Φώτων. Φορούσαμε τα καλά μας και περιμέναμε με αγωνία. Τι άλλο; Πότε θα ρίξουν τον σταυρό.
Πότε θα ρίξουν τον σταυρό...
Δεν είχαμε πάντα την καλύτερη θέση, ούτε βλέπαμε όλη την τελετή καλά, αλλά και μόνον η προετοιμασία που κάναμε μέχρι να φθάσουμε στην εκκλησία και από εκεί στην θάλασσα, η κίνηση, ο ήχος των καραβιών, η απελευθέρωση στον αέρα των περιστεριών, μας άρεσε.
Απελευθέρωση των περιστεριών...
ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ - ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
απολυτίκιο
Εκείνα τα φώτα, δεν πήγα στην Εκκλησία. Δεν ξέρω γιατί. Απεφάσισα να μην πάω. Έκατσα σπίτι κι έκανα γυμναστική. Είχα βάλει την σκουρόχρωμη φόρμα μου και γυμναζόμουν ακούγοντας τις καμπάνες. Τότε κατάλαβα τι είχα κάνει.
Βύθιση του Σταυρού...
Σκεφτόμουν ότι ο Χριστός βαπτιζόταν στον Ιορδάνη ποταμό, κι εγώ... έκανα γυμναστική. Στενοχωρέθηκα. Απεφάσισα, να μην το ξανακάνω. Και προσπάθησα να κρατήσω την υπόσχεσή μου από τότε...
Έπιασε τον Σταυρό...
Από τότε, έχουν περάσει πολλά Φώτα. Άλλα τα πέρασα μόνη μου, άλλα με τους δικούς μου, άλλα με την παρέα μου. Πάντα μου άρεσαν. Πάντα ήτανε εντυπωσιακά. Φώτα στην Νέα Πέραμο, Φώτα στο Λουτράκι, Φώτα στον Άγιο Νικόλαο, Φώτα όπου ήμουν παρούσα... Φώτα παντού...
Ο Σταυρός...
Από τις καλλίτερες γιορτές....
lamprini
Υ.Γ. Εδώ η αγαπημένη, και σχετική με την εορτή, σκηνή... από την ταινία "Μανταλένα", με την Αλίκη Βουγιουκλάκη
Το καλοκαίρι, πηγαίναμε πολλές εκδρομές στην θάλασσα με το πούλμαν. Καθημερινά, θαλάσσια μπάνια τις λένε τώρα. Εγώ ήξερα ότι πηγαίναμε εκδρομή με το πούλμαν του Κώστα.
Το πούλμαν...
Ξεκινούσαμε το μεσημέρι από το σπίτι με όλα τα απαραίτητα, μας έπαιρνε το πούλμαν από την λεωφόρο και μας πήγαινε στην Κινέττα. Σπανίως πηγαίναμε και στους Αγίους Θεοδώρους...
Η παραλία της Κινέτας...
Τα περνάγαμε πολύ ωραία. Τότε το πούλμαν είχε ζωή. Τα παιδιά ήτανε πάρα πολλά και παίζαμε υπέροχα στην παραλία.
Παίζαμε στην παραλία...
Στο πούλμαν, επίσης ακούγαμε λαϊκά τραγούδια, στον γυρισμό, μάλιστα, χορεύαμε κιόλας. Εκεί, στο πούλμαν ήτανε που έμαθα την λαϊκή μουσική, εκεί ήτανε που "γνώρισα" τον Καζαντζίδη, τον Ζαμπέτα. Για μένα το "Νυχτερίδες κι αράχνες" είναι έντονες και χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις.
Στέλιος Καζαντζίδης
Νυχτερίδες κι αράχνες...
Το μπάνιο μας κρατούσε περίπου μία ώρα, κατόπιν πηγαίναμε σε μία ταβέρνα, που βρισκότανε εκεί κοντά και τρώγαμε κάτι πρόχειρο. Φεύγαμε κατά τις επτά το απόγευμα για να επιστρέψουμε στο σπίτι.
Εκεί, λοιπόν, που μας άφηνε το πούλμαν και κάναμε μπάνιο, είχε ένα μικρό βραχάκι, σχεδόν στο ύψος της θάλασσας. Δεν εξείχε πολύ. Εκεί ήτανε που προσπάθησα να μάθω, για πρώτη φορά, την βουτιά με το κεφάλι. Στην αρχή, σαν μικρο παιδί που ήμουνα, βουτούσα, βέβαια, βουτούσα με τα πόδια. Τι πιο φυσικό... Κατόπιν είπα να το ριψοκινδυνέψω λίγο. Να μάθω και με το κεφάλι. Δεν ήτανε εύκολο.
Όταν άρχισα τις προσπάθειες, στο μικρό εκείνο βραχάκι, η κοιλιά μου πονούσε από τις βουτιές. Όλο με την κοιλιά μου έπεφτα!!! Κάποια στιγμή, όμως, έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει και σκέφτηκα να προσπαθήσω να μπω στην θάλασσα σιγά σιγά. Δηλαδή να ανέβω στο βραχάκι και πριν πέσω στην θάλασσα να σκύψω τόσο χαμηλά, όσο να είμαι κοντά στο ύψος της θάλασσας και κατόπιν να βουτήξω.
Χαμήλωσα για να βουτήξω...
Και ναι, το κατάφερα!!! Μα ήτανε τόσο εύκολο, που δεν το περίμενα... Αλλά ήτανε και τόσο δύσκολο μέχρι να το μάθω. Η κόκκινη κοιλιά μου ήτανε η απόδειξη γι' αυτό!!!
Από τότε, μόνον με το κεφάλι έπεφτα. Βουτιές να δείτε. Όλην την ώρα ανέβαινα στο βραχάκι και βουτούσα.... Ακόμα και στο Παράλιον Άστρος, που πηγαίναμε για διακοπές, κι εκεί έπεφτα με το κεφάλι. Ήμουν, όμως, και προσεκτική.
Όταν μας πήγαινε το πούλμαν σε κάποιο άλλο μέρος, σε άγνωστα νερά, η πρώτη μου δουλειά ήτανε να βρω ένα μέρος, έναν βράχο ή ο,τιδήποτε, για να βουτήξω. Πριν την πρώτη βουτιά, όμως, ερευνούσα, απαραίτητα, τον βυθό. Με ανοικτά τα μάτια κοιτούσα κάτω από τον βράχο, εκεί που θα βουτούσα, για να δω αν ήταν ασφαλής η περιοχή, καθαρή από βράχους, δηλαδή. Μετά από αυτόν τον έλεγχο, βουτούσα με θάρρος.
Βουτιές με το κεφάλι έχω κάνει και από τον μώλο στο Παράλιο Άστρος. Ο μώλος είναι περίπου δύο μέτρα ψηλά από την θάλασσα.
Παράλιον Άστρος
Ο μώλος αριστερά...
Έχω βουτήξει και από την πλώρη καραβιού, ακόμα!!! Κάπου στα τρία μέτρα από το ύψος της θάλασσας. Πάλι στο Παράλιο Άστρος... Δεν ήτανε κι ότι καλύτερο, βέβαια, γιατί κινδύνευε η σωματική μου ακεραιότητα, αλλά αυτά τα σκέφτομαι τώρα.
Boυτιά...
Τώρα που η βουτιά με το κεφάλι αν γίνει, ίσως μια φορά σε ολόκληρο το καλοκαίρι, θα γίνει με πολλή προσοχή... Τότε, όταν ήμουνα μικρή, ούτε που έβλεπες το κεφάλι μου έξω από το νερό... Εξαφανισμένο...
Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσα, όταν ήμουν μικρή, καθώς πηγαίναμε με το καραβάκι στην Σαλαμίνα...
Το καραβάκι για Σαλαμίνα...
Καθόμουν στην πλώρη του μικρού καραβιού, μόνη μου συνήθως, και το τραγουδούσα, βλέποντας την θάλασσα να περνάει κάτω από το το καραβάκι και τα κύμματα να μου τραγουδούν μία δεύτερη φωνή, που με μάγευε...
Άλλος για την βάρκα μας!!! (Το καραβάκι... )
Θάλασσα πλατειά, με τον Μάριο Φραγκούλη
Στίχοι: Γιώργος Ρούσσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Τότε ήτανε που ταξείδευα αλλού. Ο προορισμός μου δεν ήτανε πια η Σαλαμίνα... Πήγαινα σε όλα τα μέρη της γης, όπου υπήρχε θάλασσα... και γινόμουν ένα με αυτά...
Βέβαια, μπορεί τα λόγια να μην τα ήξερα καλά... Μπορεί να έλεγα μόνον το "Θάλασσα πλατειά" δέκα φορές συνέχεια... αλλά η ουσία είναι ότι ήταν μία μοναδική στιγμή για μένα...
Θάλασσα πλατειά...
Θάλασσά μου!!!
Μια στιγμή μου που, όμως, ποτέ δεν την ξανάζησα...
Εκείνη την ημέρα έκανα το μπάνιο μου με την μάσκα όπως και κάθε μέρα. Χάζευα τα ψαράκια κοντά στον μώλο, κοίταγα τους αχινούς πάνω στα βραχάκια και να... είδα την μάχη. Μία μάχη που με καθήλωσε... Ο αστερίας είχε πλησιάσει επικίνδυνα τον αχινό...
Ο αστερίας...
Ήταν τρομακτικό. Ο αχινός με τα αγκάθια του δεν μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα, και το μόνο που κατάφερε ήταν να απομακρυνθεί λίγο. Ο αστερίας επέμενε. Τέτοια μάχη, δεν είχα ξαναδεί, και ήταν ανελέητη...
Ο αχινός...
Όσο κι αν αποτραβιόταν ο αχινός ο αστερίας, εκεί, τον ακολουθούσε σφίγγοντάς τον. Η αγωνία είχε κορυφωθεί. Τι θα γινότανε; Θα έβλεπα το τέλος του αχινού; Θα έχανε ο αστερίας την μάχη; Ώσπου... φρρρρρ.... Κάτι πετάχτηκε από τα βράχια και πέρασε αριστερά στο κεφάλι μου με φόρα. Τι ήταν αυτό; Χταπόδι; Δεν φαινότανε τόσο μεγάλο. Μα τι ήτανε... γύρισα και τι είδα; Μία σουπιά... ζωντανή και ωραία. Πέρασε σαν αστραπή πλάι μου και στεκότανε στην άμμο και με κοίταγε. Ενθουσιάστηκα, δεν είχα ξαναδεί σουπιά, ζωντανή.
Μια σουπιά...
"Α, " είπα, "εσύ είσαι τόσο γρήγορη που με τρόμαξες; Τι έγινε; Τρόμαξες και βγήκες απ' την φωληά σου;" Μα, δεν με άκουσε. Αποφάσισα να την πλησιάσω. Κολύμπησα αποφασιστικά με σκοπό να την ακουμπησω και φρρρ..... Πάει, έφυγε. Προς τα πίσω. Αστραπή ήτανε, όπως όταν την πρωτοείδα. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο κολύμπησε προς τα πίσω και την έχασα. "Σιγά μην την έπιανες, Λαμπρινή", σκέφτηκα, "πάλι καλά που δεν άφησε το μελάνι της, να γίνουμε χάλια! χαχαχα... "
Ήταν τέλεια. Από τότε, δεν έχω ξαναδεί σουπιά. Τώρα όμως, ξέρω πώς είναι να την βλέπεις από κοντά.
Οι χαρές του βουτηχτή.
Η μάσκα...
Εύχομαι να πετύχετε κι εσείς καμμία στον δρόμο σας, προς τον βυθό.
%CE%B7%CE%B3%CE%BE%CE%BA.jpg)
%CE%B7%CE%BE%CE%BA.jpg)
