...ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

 

(Νησί πικρό, μουσική: Αντρέας Αντρέου, ποίηση: Γιάννης Ρίτσος)

Νησί πικρό ή κλικ εδώ:  https://www.youtube.com/watch?v=NCPNFwy40kg

(Νησί πικρό, μουσική: Αντρέας Αντρέου, ποίηση: Γιάννης Ρίτσος)

Αφιερωμένο στην Κύπρον μας... 49 χρόνια...
Για μένα σημαίνουν:... Σειρήνες πολέμου, που ουρλιάζανε στην γειτονειά μου... (Πάει, είχα σκεφθεί τότε... θα έχουμε τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο...  Δεν την γλυτώνουμε.  Ήρθε η ώρα μας να πολεμήσουμε όπως έκαναν χιλιάδες χρόνια οι Έλληνες... εμείς... !!...  )

Και τον Πατέρα μου... να αποχαιρετά την Μητέρα μου στα σκαλιά του σπιτιού μας.... γιατί είχε γίνει επιστράτευση...  (Άραγε θα τον ξαναβλέπαμε.  Σαν ένα όνειρο θυμάμαι την σκηνή...)  Τον Πατέρα τον ξαναείδαμε... κι έζησε ειρηνικά όλα του τα χρόνια... όμως.... 

Έκτοτε... (49 χρόνια), η Κύπρος έχει ξεχασθεί.... Δεν υπάρχει ούτε στους χάρτες του Σχολείου μας...
Λυπάμαι...

Αλλά εντούτοις... ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!... Γι' αυτό δημιούργησα αυτήν την ανάρτηση...   

Lamprini T. 

Ο Γιώργος

 

Η Λαμπρινή προχωρούσε στον δρόμο.  Ήταν η Σαββατιάτικη βόλτα της, σε συνδυασμό με ψώνια.

 προχωρούσε στον δρόμο

  Μπροστά της, στα 5 μέτρα, σταμάτησε ένα μικρό αυτοκίνητο, και βγήκε από μέσα ο Γιώργος.  Κοίταζε προς τα πίσω,

Κοίταζε προς τα πίσω,

και η Λαμπρινή σκέφτηκε, ότι κοιτάει για να ελέγξει, μήπως έρχεται κάποιο αυτοκίνητο, αλλά δεν ήταν αυτό.

Ο Γιώργος την πλησίασε, και της έπιασε την κουβέντα.  

-Καλημέρα, σάς είχα στο Δημοτικό, μάς κάνατε μουσική!...   

μουσική

Η Λαμπρινή δεν ξαφνιάστηκε, πάρα πολλά παιδιά την σταματάγανε για να της μιλήσουν, για τα χρόνια τους στο Δημοτικό.  Η Λαμπρινή ήταν πάντα χαρούμενη γι' αυτό.

- Πόσο χρονών είσαι; τον ρώτησε.

- 31, είπε ο Γιώργος.

Η Λαμπρινή σκέφτηκε αμέσως ότι αυτό το παιδί ήταν από τους πρώτους μαθητές της, και έτσι θα πάνε οι αναμνήσεις της χρόνια πίσω.  

- Σε ποιο σχολείο σε είχα;  

- Στο 1ο Δημοτικό, απάντησε ο Γιώργος.

1ο Δημοτικό

Απίστευτο, σκέφτηκε η Λαμπρινή.

-Ξέρετε, συνέχισε ο Γιώργος, της προάλλες μιλούσα για σάς.  Έλεγα στην αρραβωνιστικιά μου, ότι είχαμε στο Δημοτικό μία κυρία, που έμπαινε στην τάξη, και μάς έλεγε τραγουδιστά "Καλημέρα σας, παιδιά" και της απαντούσαμε, πάλι τραγουδιστά:  "Καλημέρα σας, κυρία".

Τι γλυκειά ανάμνηση, σκέφτηκε η Λαμπρινή.  Γνώριζε, βεβαίως, ότι παρέες παιδιών, πολλές φορές, όταν την συναντούσαν, της τραγουδούσαν αυτό το "καλημέρα"... Ήταν, ίσως... γι' αυτά τα παιδιά, η μοναδική ανάμνηση από αυτήν και το μάθημα που έκανε,  Ίσως... 

και το μάθημα που έκανα:  "Το όμορφο χωριό, παιδικό τραγούδι"

Η Λαμπρινή συγκινήθηκε λίγο.  Ένα παιδί που ξεκινάει την ζωή του, την θυμότανε με αγάπη και γλύκα!  Καθώς τον ρωτούσε διάφορα πράγματα, και του έδινε πολλές ευχές της ήρθε η ιδέα, πριν χωριστούν να του δώσει ένα δώρο.

Καθώς έφευγε αυτή από τον τόπο συνάντησής τους, καθώς έμπαινε αυτός μέσα στο αυτοκίνητο του για να φύγει, γύρισε και του είπε τραγουδιστά:

-Καλημέρα σας, παιδιά.

Καλημέρα σας, παιδιά!!

- Καλημέρα σας, κυρία, απάντησε ευχαριστημένος... ο Γιώργος της.  Ο παληός της μαθητής... 

πηγαίναμε με το καραβάκι στην Σαλαμίνα

 

Θάλασσα πλατειά... σε αγαπώ γιατί μου μοιάζεις... 

Θάλασσα πλατιά | Αλίκη Βουγιουκλάκη | Μανταλένα (1960)

Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσα, όταν ήμουν μικρή, καθώς πηγαίναμε με το καραβάκι στην Σαλαμίνα... 

 Το καραβάκι για Σαλαμίνα...

Καθόμουν στην πλώρη του μικρού καραβιού, μόνη μου συνήθως, και το τραγουδούσα, βλέποντας την θάλασσα να περνάει κάτω από το το καραβάκι και τα κύμματα να μου τραγουδούν μία δεύτερη φωνή, που με μάγευε... 

Άλλος για την βάρκα μας!!! (Το καραβάκι... )

 

Θάλασσα πλατειά, με τον Μάριο Φραγκούλη

 Στίχοι: Γιώργος Ρούσσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Τότε ήτανε που ταξείδευα αλλού.  Ο προορισμός μου δεν ήτανε πια η Σαλαμίνα... Πήγαινα σε όλα τα μέρη της γης, όπου υπήρχε θάλασσα... και γινόμουν ένα με αυτά...

Βέβαια, μπορεί τα λόγια να μην τα ήξερα καλά... Μπορεί να έλεγα μόνον το "Θάλασσα πλατειά" δέκα φορές συνέχεια... αλλά η ουσία είναι ότι ήταν μία μοναδική στιγμή για μένα... 

 Θάλασσα πλατειά... 

Θάλασσά μου!!! 

Μια στιγμή μου που, όμως, ποτέ δεν την ξανάζησα... 

Είχα μεγαλώσει, βλέπεις... 


lamprini 


 

τον κούκλο τον είχαμε πριν γεννηθώ

τον κούκλο τον είχαμε πριν γεννηθώ. Μεγάλωσε μαζύ μας.

Τού είχα βάλει σταυρούς με κόκκινο μανόν σε χέρια και πόδια, όπως είχα δει, να γίνεται, σε βαπτίσεις των νεοφώτιστων μωρών.
Στα 12 μου χρόνια, αποφασίσαμε να τον βαπτίσουμε.

Τον βάλαμε σε μία μεγάλη, μπλε λεκάνη με νερό και λάδι, και καλέσαμε όλην την γειτονειά, για το ευχάριστο γεγονός.
Μόνον που εκείνην την μέρα... εγώ βαπτίστηκα... !!.... Λόγω απροσεξίας... έπεσα στην μπλε λεκάνη... και γέμισα λάδια και νερά... Ευτυχώς, η μητέρα δεν με μάλωσε.

Μετά από τόσα χρόνια, ο κούκλος... υπάρχει, ακόμα, στο νέο μας σπίτι. Έχει χάσει τα μαλλιά του, το χρώμα των ματιών του... λίγο κόκκινα σημάδια, απ' το μανόν, έχουν μείνει πάνω του...
Αποφασίσαμε να αγοράσουμε κάποιον καινούργιο...

Δεν θα προλάβει, όμως, ο νέος, να γίνει ΑΝΑΜΝΗΣΗ... για μάς...

κούκλος...