σήμερα έχω γενέθλια...

 

σήμερα έχω γενέθλια...

σήμερα έχω γενέθλια... μία ευχάριστη ημέρα για μένα... μιας που μεγαλώνω... ακόμα...

κοπιάστε...

τούρτες... γενεθλίων... κοπιάστε... !

Lamprini T.

...ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

 

(Νησί πικρό, μουσική: Αντρέας Αντρέου, ποίηση: Γιάννης Ρίτσος)

Νησί πικρό ή κλικ εδώ:  https://www.youtube.com/watch?v=NCPNFwy40kg

(Νησί πικρό, μουσική: Αντρέας Αντρέου, ποίηση: Γιάννης Ρίτσος)

Αφιερωμένο στην Κύπρον μας... 49 χρόνια...
Για μένα σημαίνουν:... Σειρήνες πολέμου, που ουρλιάζανε στην γειτονειά μου... (Πάει, είχα σκεφθεί τότε... θα έχουμε τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο...  Δεν την γλυτώνουμε.  Ήρθε η ώρα μας να πολεμήσουμε όπως έκαναν χιλιάδες χρόνια οι Έλληνες... εμείς... !!...  )

Και τον Πατέρα μου... να αποχαιρετά την Μητέρα μου στα σκαλιά του σπιτιού μας.... γιατί είχε γίνει επιστράτευση...  (Άραγε θα τον ξαναβλέπαμε.  Σαν ένα όνειρο θυμάμαι την σκηνή...)  Τον Πατέρα τον ξαναείδαμε... κι έζησε ειρηνικά όλα του τα χρόνια... όμως.... 

Έκτοτε... (49 χρόνια), η Κύπρος έχει ξεχασθεί.... Δεν υπάρχει ούτε στους χάρτες του Σχολείου μας...
Λυπάμαι...

Αλλά εντούτοις... ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!... Γι' αυτό δημιούργησα αυτήν την ανάρτηση...   

Lamprini T. 

Ένα κεφάλαιο έκλεισε στην γειτονειά μας...η κυρία Ρένα,

 Ένα κεφάλαιο έκλεισε στην γειτονειά μας...

γειτονειά

η κυρία Ρένα,

Ρένα

Σήμερα κοιμήθηκε η κυρία Ρένα και ένα κεφάλαιο έκλεισε στην γειτονειά μας...

H κυρία Ρένα ήταν η κυρία που καθάριζε όλην την γειτονειά μας.  

καθαριζε

Έμενε απέναντι μας, στην πολυκατοικία, και κάθε φορά που την έβλεπες, κρατούσε μία σκούπα... και με μία σκούπα στο χέρι...κοιμήθηκε... 

με μία σκούπα στο χέρι.

Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια ήταν απέναντί μας,ίσως και 20.  Αυτό που ξέρω είναι ότι κανείς τώρα δεν θα νοιαστεί για την καθαριότητα της πολυκατοικίας...και για την γειτονειά μας... 

πολυκατοικία

ο Θεός να την αναπαύσει... 

Lamprini T. 

 

εγώ... και ο Βαγγέλης...

Μία μικρή ιστορία από απάντηση σε κάποιον μπλογκο - φίλο... (φίλο στα blogs...)... 

Φίλε μου....  δεν μπορώ να πω ότι δεν είναι μεγάλη η απώλεια... αλλά ο κάθε άνθρωπος έχει και αυτήν την ώρα... την τελευταία του... που κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έρθει... 

να σου πω την ιστορία μου με τον Βαγγέλη, 

Βαγγέλης Παπαθανασίου

Θεός σχωρέσ τον... 

1η συνάντηση ... δεν ήταν ένα τετ α τετ... Με την χορωδία που συμμετείχα, ήμασταν με τον συνθέτη μας, στον Παναθηνα ικό στάδιο... 

Παναθηναϊκό Στάδιο (Καλλιμάρμαρο)

στην  παράδοση της Ολυμπιακής φλόγας 

Η Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας "συναντά" τον Βαγγέλη Παπαθανασίου.

στην Κο ρέα  https://hoc.gr/el/node/294

2η συνάντηση...Αυτή η συναυλία, ήταν για μένα... εκπληκτική και συγκινητική.  Κάποια μέρα, έξω από το ξενοδοχείο Τιτάνια... , 

Titania Hotel, Athens

στην Πανεπιστημίου,

οδός Πανεπιστημίου

τον είδα... και... βρήκα την ευκαιρία να του μιλήσω...  Του μίλησα για τον θαυμασμό μου, γι' αυτήν την συναυλία στο Πανα θηναϊκό... στάδιο... και αυτός άκουγε... με υπομονή...

Vangelis

 το αστείο ήταν ότι όλην την ώρα του μιλούσα στα Αγγλικά... Γυρίζει , τότε , και μού λέει ... κάποια στιγμή:... 

- Γιατί μού μιλάτε στα Αγγλικά;

- Έλα μου ντε... τού είπα... 

και έφυγα... από αμηχανία... και τελείωσε η κουβέντα μας εκεί, επαναλαμβάνοντας του, όμως,  και πάλι... το πόσο μού άρεσε εκείνη η συναυλία... 

Μικρές στιγμές που μάς ενώνουν... αγαπητέ φίλε... 

Oπότε για μένα... είναι πιο προσωπική αυτή η απώλεια... 

Θεός Σχωρέσ τον... 

Lamprini T. 

τον κούκλο τον είχαμε πριν γεννηθώ

τον κούκλο τον είχαμε πριν γεννηθώ. Μεγάλωσε μαζύ μας.

Τού είχα βάλει σταυρούς με κόκκινο μανόν σε χέρια και πόδια, όπως είχα δει, να γίνεται, σε βαπτίσεις των νεοφώτιστων μωρών.
Στα 12 μου χρόνια, αποφασίσαμε να τον βαπτίσουμε.

Τον βάλαμε σε μία μεγάλη, μπλε λεκάνη με νερό και λάδι, και καλέσαμε όλην την γειτονειά, για το ευχάριστο γεγονός.
Μόνον που εκείνην την μέρα... εγώ βαπτίστηκα... !!.... Λόγω απροσεξίας... έπεσα στην μπλε λεκάνη... και γέμισα λάδια και νερά... Ευτυχώς, η μητέρα δεν με μάλωσε.

Μετά από τόσα χρόνια, ο κούκλος... υπάρχει, ακόμα, στο νέο μας σπίτι. Έχει χάσει τα μαλλιά του, το χρώμα των ματιών του... λίγο κόκκινα σημάδια, απ' το μανόν, έχουν μείνει πάνω του...
Αποφασίσαμε να αγοράσουμε κάποιον καινούργιο...

Δεν θα προλάβει, όμως, ο νέος, να γίνει ΑΝΑΜΝΗΣΗ... για μάς...

κούκλος...

Ламбрини

 Ламбрини

Καλά, που είναι κι η Άννα

Κι είδα το όνομα μου... εις την Σλαβικήν...!!!

Ουάου!!!

Η κυρά της Θάλασσας

 

η παράσταση που είδα...

με την Μπέτυ Αρβανίτη 

και τον Σοφοκλή Πέππα...

το βιβλίο που έχω διαβάσει... 

του Ερρίκου Ίψεν

Σουηδικό... με την Ληβ Ούλμαν... 

το πρώτο μου μάλλον... 

Η κυρά της Θάλασσας

 https://www.youtube.com/watch?v=YI6fmlZtxeo

τι κάνεις όταν ανακαλύπτεις θησαυρό;...

Πηδάς ως κει πάνω... και λες... ευχαριστώ!

Οι φίλοι μου... τα ψαράκια...

Α... μια όμορφη ιστορία... Οι φίλοι μου... τα ψαράκια... 

Μια μέρα που λέτε... στο Παράλιον Άστρος, κολυμπούσα αμέριμνη.  

 Η παραλία του Παράλιου Άστρους, (δική μου φώτο)

Συνήθως, κολυμπάω μόνη μου, περί την μία ώρα, φορώντας  την μάσκα μου και τον αναπνευστήρα.  Εκείνη την μέρα, λοιπόν, όπως πάντα, έκανα τις απλωτές μου, κοιτώντας κάτω και  απολαμβάνοντας τον βυθό.   Μάλιστα, είχα σκεφθεί να αυξήσω την απόσταση που κολυμπούσα και να την διπλασιάσω αν ήταν δυνατόν, γιατί κάποιες φορές, το κολύμπι μου γινότανε  ανιαρό, μιας που κολυμπούσα χωρίς παρέα.  

Έκανα, λοιπόν, τις απλωτές μου.... και ξαφνικά, τα είδα!!!!  Να τα!!! Ένα σωρό ψαράκια με είχανε περικυκλώσει!

Λίτσα, ψάρι των Ελληνικών θαλασσών... 

Τι όμορφα που ήτανε!!! Τι χαριτωμένα!!!... Γύρω τριγύρω μου... όλα, κολυμπούσαν μαζύ μου!!! 

 Δεν πίστευα στα μάτια μου.  "Δεν είναι δυνατόν", σκέφτηκα.  "Δεν βλέπω καλά!!!" είπα μέσα από τον αναπνευστήρα μου.  Τι είχε γίνει: όπως κοιτούσα τον βυθό, δεν είχα πάρει είδηση ότι είχαν μαζευτεί τόσα ψαράκια!   Δεν είχα δει ότι αριστερά και δεξιά...  και κάποιες φορές και μπροστά μου, είχαν μαζευτεί τόσα ΨΑΡΑΚΙΑ!!!! 

Άρχισα να τα μετράω: 1, 2, 3, ... έφθασα στο 20... "Δεν είναι δυνατόν", είπα... "ονειρεύομαι!!! "  Κι όμως, ιδού, εγώ κολυμπούσα κι αυτά, απλώς, μου έκαναν παρέα!!! Απίστευτο!!!

Λίτσα, ψάρι

Μετά από την πρώτη έκπληξη, τα επιφωνήματα που εξέφραζα και φώναζα αυξάνονταν, με τον αναπνευστήρα να κάνει μπουρμπουλήθρες.  Τι "αστέρια μου", τους έλεγα, τι "αστέρια της θάλασσας", (για να μην το πάρουν και πάνω τους)... τι "καμάρια μου"... όλα τα καλά!!!  Ήμουνα πανευτυχής...

 Λίτσα, ψάρι...

Κάποια από αυτά μάλιστα, όπως είπα, ήταν τολμηρά και έρχονταν και περνούσαν από μπροστά μου.  "Ε", φώναζα, "πού πάτε;  Θα σας χτυπήσω!!!"   Αλλά δεν φαινότανε να τους ένοιαζε.  Κι εγώ... άλλο που δεν ήθελα.  Τα έβλεπα από τόσο κοντά, αυτά τα διάφανα και υπέροχα, ΨΑΡΑΚΙΑ!!!... Τι όμορφα αισθήματα είχα τότε!!!... 

Θαύμα της φύσης αυτά τα πεντάμορφα ζωντανά της θάλασσας αυτά τα τόσο  θαυμάσια πλασματάκια μέσα στο νερό.  

 

Γλώσσα, στον βυθό...

Συνέχισα το κολύμπι, με την ευχή να μου κάνουν όλη την ώρα παρέα.   Αλλά, δεν πραγματοποίησαν αυτήν την ευχή... Γιατί, κάποια στιγμή με άφησαν μόνη στο σημείο, σχεδόν, που τα είδα για πρώτη φορά.  Εξαφανίστηκαν τόσο ξαφνικά, όσο όταν είχαν εμφανιστεί.  "Φαίνεται... δεν τα άφηνε η μαμά τους να πάνε παραπέρα"... σκέφτηκα.  "Ή, ίσως, η περιοχή από εκεί και πέρα δεν τους άνηκε, και δεν είχαν δικαίωμα να με ακολουθήσουν"... Ποιος ξέρει.  Αυτό που ξέρω είναι ότι η χαρά μου ήταν τεράστια.  Ότι πρώτη φορά έκανα κολύμπι μαζύ με τα ΨΑΡΑΚΙΑ μου!!! Τα "αστέρια της θάλασσας"!!!!...   

Και έτσι, γύρισα, πανευτυχής από την πορεία μου αυτή.  Κατάλαβα ότι, με την κίνηση της κολύμβησης που έκανα, ανακάτευα τα νερά, οπότε, αυτά είχαν την ευκαιρία να βρουν την τροφή τους με άνεση.  Έτσι βγήκα ενθουσιασμένη από την θάλασσα.  Αναρωτήθηκα και τι είδους ψαριού να ήτανε. Ώσπου κάποια στιγμή, λύθηκε η απορία μου.  Ναι, τα ψαράκια που με ακολουθούσαν ήτανε Λίτσες.... Η λίτσα, ένα τέλειο ψαράκι, που απ' ότι έμαθα δεν παραμένει ΨΑΡΑΚΙ, αλλά, μεγαλώνει και φθάνει σε αρκετό μήκος το σώμα του.  Εγώ, γνώρισα τα μικρά "λιτσάκια!!" και αυτό μου έφθανε! 

 Βγήκα στην παραλία... του Παράλιου Άστρους (δική μου φώτο)

Μετά από εκείνη την ημέρα, δεν περίμενα να τα ξαναδώ.  Όχι.  Αυτές οι συναντήσεις είναι μοναδικές, αλλά... λογάριασα χωρίς τον ξενοδόχο.   Αυτό το καλοκαίρι, του 2013, στο Παράλιον Άστρος, είχα αρκετές φορές την χαρά να συνταξειδέψουμε με τις πανέμορφες λίτσες.  Δεν ήτανε, όμως, πάντα όλες παρούσες στην βόλτα μας.  Άλλες φορές ήτανε 5 - 6 , άλλες ήταν 10 -15,  άλλες ήτανε κάπου στις 20, όπως την πρώτη φορά που τις συνάντησα.  Κάποιες άλλες φορές, μάλιστα, δεν με ακολουθούσανε σε όλην την πορεία την κοινή που είχαμε, αλλά όταν βλέπανε κάποιους κολυμβητές, με αφήνανε και πλησιάζανε αυτούς.  Φαίνεται, εκεί θα τρώγανε καλύτερα!!! Ποιος ξέρει;...

Παράλιον Άστρος, η παραλία (δική μου φώτο)

Περιμένω και το επόμενο καλοκαίρι να τα ξαναδώ, κι έτσι να γίνει  απολαυστικό το κολύμπι μου, αφού θάχω την καλύτερη παρέα... Ελπίζω, τέλος,  να χαρήκατε μαζύ μου....  Οι λίτσες, είναι θαυμάσια ΨΑΡΑΚΙΑ!!! 

λίτσα

lamprini

Υ.Γ.: εδώ:
http://www.captainhookavala.gr/fishes.html  απολαμβάνουμε κι άλλα ψαράκια.. μικρά ψάρια και μεγάλα... 

κι εδώ, επίσης...
http://www.naspor.gr/journalism/fishing/eide-psarion-ton-ellenikon-thalasson.html

Η κυρα - Μαρία ... κι εγώ... 50 δημοσιευμένα

α κυρα - Μαρία... εκεί που πήγαινες μικρή... (το 1930... )... πηγαίνω τώρα (2020) εγώ... και πέρασαν μόλις... 90 χρόνια... 

Εσύ πήγαινες με τα πόδια... απ' την Αγια - Σοφιά (Πειραιάς)... εγώ... με το αυτοκίνητο... κι άνετη... 

Εσύ... περνούσες την νύχτα (από την παραμονή) στην αυλή και εγώ... πάω για επίσκεψη... ολιγόωρη... (ανήμερα...)... 

Α κυρα - Μαρία... μου...

Εκκλησία

Lamprini T. 

Εκείνη την ημέρα έκανα το μπάνιο μου

Εκείνη την ημέρα έκανα το μπάνιο μου με την μάσκα όπως και κάθε μέρα.  Χάζευα τα ψαράκια κοντά στον μώλο, κοίταγα τους αχινούς πάνω στα βραχάκια και να... είδα την μάχη.  Μία μάχη που με καθήλωσε... 

Ο αστερίας είχε πλησιάσει επικίνδυνα τον αχινό...

Ο αστερίας...

 Ήταν τρομακτικό.  Ο αχινός με τα αγκάθια του δεν μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα, και το μόνο που κατάφερε ήταν να απομακρυνθεί λίγο.  Ο αστερίας επέμενε.  Τέτοια μάχη, δεν είχα ξαναδεί, και ήταν ανελέητη... 

Ο αχινός...

  Όσο κι αν αποτραβιόταν ο αχινός ο αστερίας, εκεί, τον ακολουθούσε σφίγγοντάς τον.  Η αγωνία είχε κορυφωθεί.  Τι θα γινότανε;  Θα έβλεπα το τέλος του αχινού;  Θα έχανε ο αστερίας την μάχη;  Ώσπου... φρρρρρ....  Κάτι πετάχτηκε από τα βράχια και πέρασε αριστερά στο κεφάλι μου με φόρα.  Τι ήταν αυτό;   

Χταπόδι;  Δεν φαινότανε τόσο μεγάλο. Μα τι ήτανε... γύρισα και τι είδα;   Μία σουπιά... ζωντανή και ωραία.  Πέρασε σαν αστραπή πλάι μου και στεκότανε στην άμμο και με κοίταγε. Ενθουσιάστηκα, δεν είχα ξαναδεί σουπιά, ζωντανή.  

Μια σουπιά...

"Α, " είπα, "εσύ είσαι τόσο γρήγορη που με τρόμαξες;  Τι έγινε;  Τρόμαξες και βγήκες απ' την φωληά σου;"  Μα, δεν με άκουσε.  Αποφάσισα να την πλησιάσω.  Κολύμπησα αποφασιστικά με σκοπό να την ακουμπησω και φρρρ..... Πάει, έφυγε.   Προς τα πίσω.   Αστραπή ήτανε, όπως όταν την πρωτοείδα.  Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο κολύμπησε προς τα πίσω και την έχασα.  "Σιγά μην την έπιανες, Λαμπρινή",   σκέφτηκα, "πάλι καλά που δεν άφησε το μελάνι της, να γίνουμε χάλια! χαχαχα... "

Ήταν τέλεια.   Από τότε, δεν έχω ξαναδεί σουπιά.  Τώρα όμως, ξέρω πώς είναι να την βλέπεις από κοντά.  

Οι χαρές του βουτηχτή.   

Η μάσκα... 

Εύχομαι να πετύχετε κι εσείς καμμία στον δρόμο σας, προς τον βυθό.  


lamprini 

Πολλάκις όταν ήμουν μικρή :)

Πολλάκις όταν

μικρή τρώει κρυφά.... το γλυκό... 

 ήμουν μικρή :)

Lamprini T. 

εγώ...

το πιάνο ήταν από πάντα χαλασμένο

ποτέ δεν το χρησιμοποίησε
αυτές οι 100.000... ποτέ δεν

 βρέθηκαν...

πιάνο

Ακόμα κι όταν μεγάλωσα και θα μπορούσα να το φτιάξω, δεν τόκανα... το πιάνο είναι ακόμα εδώ... και χαλασμένο... 

......................

Lamprini T.